..:: دکتر علی اختر شهر ::..

کارمضاعف یعنی درس خواندن

علی اخترشهر — Sun, 04 Apr 2010 04:25:50 +0000

سال ۱۳۸۹ با تدبیر حکیمانه مقام معظم رهبری سال «همت مضاعف و کار مضاعف» نامیده شده است. سال ۸۹ دومین سال از دهه پیشرفت و عدالت محسوب می شود و تردیدی نیست که دستیابی به پیشرفت همه جانبه و تحقق عدالت، بدون همت عالی و برنامه ریزی جامع و مدون و کار و تلاش چند برابر امکان پذیر نمی باشد. راستی ما استادان ودانشجویان چه وظیفه ای داریم ؟همه دلتنگی ها مون این است که چرادرس نمی خوانیم واگرهم می خوانیم انگیزه لازم دروجودمان موج نمی زند. چشم برهم بزنیم پایان ترم ودرس نخواندن وبه دنبال استاد جهت نمره . وای چکارکنیم که این دوستان ما خوب درس بخوانند.چهار راه قبولی درامتحان پایان ترم توجه به چهارقاعده است .۱- درس ها را در همان روز مرور کنیم.۲- مرحله به مرحله پیش برویم.۳- با برنامه ریزی مناسب، درس خواندن را به عادت تبدیل کنیم.۴- ناامیدی دشمن یادگیری است.لذا ناامیدی را ازخوددورکنیم . موفق باشید

عیدیعنی نگاه مجددبه خود

علی اخترشهر — Fri, 19 Mar 2010 02:39:14 +0000

نوروز ؛ روز نو، روز تازه و روز جدیدى است اول فروردین، روز نو سال جدید آغاز مى گردد و کهنگى سال قبل که با سرما، خستگى و تکرار کارها و روزها همراه بوده، با نوروز به روز نو و سال جدید که طراوت طبیعت آن را ترو تازه ساخته تبدیل مى گردد. این روز براى بسیارى از ملتها روز عید محسوب مى شود. عید به معنى بازگشت است که از ریشه «عود» گرفته شده است. به گفته راغب اصفهانى عید به معناى بازگشت به وضعیت مطلوب گذشته است و به روزهاى سرور و شادى نیز گفته مى شود. عید یکى از بزرگترین و مهیج ترین مظاهر حیات اجتماعى یک ملت است. وبه چهاردسته تقسیم میشود.اول، اعیاد دینى مانند عید فطر و عید قربان که مسلمانان جهان این روزها را عید مى گیرند. دوم، اعیاد مذهبى مانند عید غدیر و عید نیمه شعبان که شیعیان جشن مى گیرند. سوم، اعیاد ملى مانند روز آزادى و استقلال برخى از ملتها از چنگ استعمار. چهارم، عید طبیعى و تکوینى مانند عید نوروز که در آغاز بهار و سال نو مطرح مى شود. در اسلام روزهایى به عنوان عید اعلام گردیده است که مهمترین آنها عبارتند از: اول شوال (عید فطر)، دهم ذیالحجه (عید قربان)، هیجدهم ذى الحجه (عید غدیر)، بیست و هفت رجب (روز مبعث) و جمعه و تمام این روزها به نوعى بازگشت به خویشتن و احساس مسوولیت و به انگیزه تحول و انقلاب درونى است نه صرف شادى و شادمانى. بنابراین عید نه جامه رنگارنگ پوشیدن است که این عید کودکان است. نه شربت و شیرینى و غذاهاى متنوع خوردن است که این عید شکمبارگان است. نه به سیاحت و تفرج بى محتوى پرداختن است که این عید ولگردان است. نه بى بندوبارى و هرزگى و عیاشى کردن است که این عید بوالهوسان است. نه قاه قاه خندیدن و همدیگر را به مسخره گرفتن است که این عید غافلان است و نه سبزه رویاندن و سفره هفت سین چیدن و آتش بازى کردن است که این عید خرافه پرستان است. هیچ کدام از اینها مفهوم عید از دیدگاه اسلام نیست که عید اسلامى براى موفقیت در راه انجام وظیفه و تطهیر نفس و تصفیه جان از ناپاکیها و تمرین صبر و استقامت و شکستن غرور و خودخواهى است. و اگر بخواهیم عید نوروز براى ما یک عید واقعى باشد باید به ارزشهاى اسلامى این عید که در سایه تعالیم اسلامى رنگ دینى پیدا کرده توجه نموده و از ضد ارزشهاى عید که احیاى ارزشهاى جاهلى و از سنتهاى دوران آتش پرستى است دورى نماییم در این جا مرورى داریم به ارزشها و ضد ارزشهاى عید نوروز.به نقل ازمرتضى عبدالهى

غدیریعنی دل دادگی به علی(ع)

علی اخترشهر — Thu, 03 Dec 2009 15:27:16 +0000

نگاه عالمان بزرگ شیعه به عید غدیر، همواره یک نگاه فراگیر سیاسى و حکومتى بود. میرزا جواد آقا ملکى تبریزى در کتاب «المراقبات»، هنگام مقایسه عید غدیر با عید مبعث، این عید را به منزله روح و مبعث را به مثابه جسم اسلام معرفى کرده، تأکید مى‏کند که اگر امامت و رهبرى در جامعه اسلامى نباشد، رسالت، عقیم و بى ثمر خواهد بود. این معناى دقیق از غدیر، اگر چه از صدر اسلام در میان فقیهان شیعه وجود داشت، ولى در لابلاى کتاب‏ها و یا در ضمن بحث‏هاى طلبگى و در کنج مدارس و حجره‏ها، محبوس بود و توده مردم، از حقیقت و فلسفه عید غدیر، آگاهى نداشتند و این روز بیشتر به عنوان یک مسئله فردى و خانوادگى مطرح مى‏شد و این عید بزرگ سیاسى و اجتماعى، اغلب به عید سادات شهرت داشت. گر چه این امور در آن ایام، براى مردم و به ویژه جوانان و نوجوانان، لذت بخش بود و در تحکیم ارتباط و محبت به اهل بیت‏(ع) ، تأثیر گذار بود وخواهد بود.به نقل ازپیام کوثر.

عرفه یعنی دل دادگی به امام حسین(ع)

علی اخترشهر — Thu, 26 Nov 2009 13:18:20 +0000

عرفه با گل‌واژه‌های زیبا و خاشعانه حسین (ع) معنا یافت آنجا که آن حضرت به پهنای صورت مبارکش اشک ریخت و با تمام بزرگی‌اش خاشعانه و عاشقانه با خداوند سخن گفت و فرمود “احسان دیرینه تو را قرن‏ها و سالهاست مردمان شناخته‏اند؛ تو همان هستی که کاروان را براى نجات یوسف فرود آوردی تا از چاه به جاه رسانى‏اش و از بندگى به سلطنت؛ چشم سپید یعقوب را به دیدار یوسف روشن کردى، اى یاور ایوب که بلا و رنج و سختى را از او دور نمودی، ای آنکه دستان ابراهیم را از ذبح اسماعیل نگاه داشتى، تا وعده‏ات تحقق یابد، اى اجابت کننده دعاى زکریا؛ اى آفریننده یحیى، اى حامى یونس که او را از شکم ماهی نجات دادی، تو را مى‏شناسم….مهربانا، خطاهایم بزرگ شد و رسوایم نکردى، گناهانم را دیدى و پوشاندى؛ اى لطیف، خرد بودم و ضعیف، روزى‏ام دادى و نگاهم داشتى، بزرگ شدم هنوز نمى‏توانم نعمات تو را شماره کنم…عریان بودم، پوشاندى‏ام، گرسنه بودم سیرم کردى، تشنه بودم از تو سیراب شدم، ذلیل بودم عزیزم کردى، غریب بودم آشنایم نمودی، مسکین بودم توانگرم ساختى و خود کریمانه، احسان آغاز نمودى؛ پس به راستى که حمد و سپاس براى توست اى خداى بى‏همتا “.
ای خدای بزرگ، امروز که روز عرفه است، تو مرا به این مهمانی بزرگ دعوت کرده ای. تو که خود گفته‌ای اگر کسی آمرزش از من بخواهد، او را خواهی بخشید و ناامید از درگاه خود را نابخشودنی خوانده‌ای.

دلم هوای امام رضا دارد…

علی اخترشهر — Thu, 29 Oct 2009 06:42:07 +0000

دورانی که امام رضا(ع) در آن می زیست عصر شکوفایی علم و سرازیر شدن علوم مختلف ملل سرزمین ها و تداخل فرهنگی مردمان آن روزگار بود. در این زمان پیشرفت علوم باعث پیدایش افکار و عقائد انحرافی و مشرب های فکری گوناگون کلامی و فلسفی شده بود که همین امر چالشی جدی دربرابر عقائد و آموزه های ناب اسلامی و شیعی به شمار می رفت. امام رضا(ع) با درک این خطرات و تهدیدها از فرصت پیش آمده نهایت بهره برداری رابه عمل آورد و به روشنگری های فراوان در زمینه تبیین عقائد اسلامی و نمایاندن راه مستقیم الهی اقدام نمود .یکی ازاین شبهات « رویت خدا» است.
درباره رؤیت خداوند نیز که از مباحث جدی و پرسرو صدای فرق مختلف بود. روایاتی از حضرت نقل شده ازجمله ابومره روزی به حضور حضرت رسید و سؤال کرد: ما رؤیت خداوند وکلام او را تقسیم کردیم بین انبیاء: موسی و محمد.
حضرت فرمود: این ایده، هرگز درست نیست، او را چشم ها نبیند و علوم نتواند احاطه کند.
با استناد به آیه ۱۰۹ سوره طه، فرمود: اگر چشم، او را ببیند ماهیت باید داشته باشد، یعنی علوم او را احاطه خواهد کرد، چشم باید او را هرگز نبیند بلکه با قلبش آیاتی از خداوند را مشاهده نماید.
در این بحث آن حضرت به ماهیت با عبارت (صورت البشر) و احاطه علم به کیف و این اشاره فرموده است. امام با استدلال برهانی بر اینکه اگر خداوند به چشم دیده شود لازم می آید که محدود به زمان و مکان باشد و خدائی که محدود و دارای جسم باشد، باید عوارضی که بر جسم عارض می شود مثل پیری و مرگ به او نیز وارد شود، در این صورت با انسان فرقی نخواهد داشت. بنابر این ذات از این نسبت ها پاک است. چون چیز قابل مشاهده دارای ماهیت می شود که باید عوارض ماهیت بر او عارض گردد، لازمه دیگر جسمانیت و رؤیت، شرک است که باید خداوند شریکی داشته باشد در حالی که قرآن کریم و معارف دینی، خداوند را بری از شرک و جسمانیت و رؤیت دانسته اند، بنابر این افکار قائلین به رؤیت خداوند باطل و خرافه و نقیض قرآن و سیره و گفتار نبوی است.
امام رضا با این موضع گیری با استدلال و برهان فلسفی و کلامی به ابطال این نظریات پرداخت.