خدایا! به من وظیفه‌ای دادی که خودت آن را بهتر از من انجام می‌دهی. قدرت تو برای این کار و تسلطتت بر من، بیشتر از قدرت من است؛ پس خودت کاری کن که من، این وظیفه را جوری انجام بدهم که تو را راضی می‌کند. هم تو راضی باشی، هم من سلامت بمانم.
خدایا! من طاقت سختی زیاد ندارم و برای بلاهای تلخ، خیلی صبور نیستم. خودت به تنهایی، آرزوی مرا برآورده کن و هوای مرا داشته باش. حواست به من باشد. در همه کارهایم، هوای مرا داشته باش؛ چون اگر بسپاری دست خودم، درمانده می‌شوم و همان کاری را نمی‌کنم که مصلحتم باشد.
خدایا! کاری کن در همه احوالات، محفوظ و پوشیده باشم؛ دست نیافتنی باشم؛ در پناه و امان باشم. این کاری که گذاشته‌ای برعهده من که برای بندگانت انجام بدهم، خودت هم کمکم کن در آن موفق بشوم. اگر بدنم برای این وظیفه، ضعیف است؛ اگر به اندازه کافی قدرت ندارم؛ اگر جان و رمقم به این کار نمی‌رسد، تو خودت من را در این کار، موفق کن.

صحیفه سجادیه، دعای بیست و دوم، ترجمه فاطمه شهیدی.