عرفه با گل‌واژه‌های زیبا و خاشعانه حسین (ع) معنا یافت آنجا که آن حضرت به پهنای صورت مبارکش اشک ریخت و با تمام بزرگی‌اش خاشعانه و عاشقانه با خداوند سخن گفت و فرمود “احسان دیرینه تو را قرن‏ها و سالهاست مردمان شناخته‏اند؛ تو همان هستی که کاروان را براى نجات یوسف فرود آوردی تا از چاه به جاه رسانى‏اش و از بندگى به سلطنت؛ چشم سپید یعقوب را به دیدار یوسف روشن کردى، اى یاور ایوب که بلا و رنج و سختى را از او دور نمودی، ای آنکه دستان ابراهیم را از ذبح اسماعیل نگاه داشتى، تا وعده‏ات تحقق یابد، اى اجابت کننده دعاى زکریا؛ اى آفریننده یحیى، اى حامى یونس که او را از شکم ماهی نجات دادی، تو را مى‏شناسم….مهربانا، خطاهایم بزرگ شد و رسوایم نکردى، گناهانم را دیدى و پوشاندى؛ اى لطیف، خرد بودم و ضعیف، روزى‏ام دادى و نگاهم داشتى، بزرگ شدم هنوز نمى‏توانم نعمات تو را شماره کنم…عریان بودم، پوشاندى‏ام، گرسنه بودم سیرم کردى، تشنه بودم از تو سیراب شدم، ذلیل بودم عزیزم کردى، غریب بودم آشنایم نمودی، مسکین بودم توانگرم ساختى و خود کریمانه، احسان آغاز نمودى؛ پس به راستى که حمد و سپاس براى توست اى خداى بى‏همتا “.
ای خدای بزرگ، امروز که روز عرفه است، تو مرا به این مهمانی بزرگ دعوت کرده ای. تو که خود گفته‌ای اگر کسی آمرزش از من بخواهد، او را خواهی بخشید و ناامید از درگاه خود را نابخشودنی خوانده‌ای.