نگاه عالمان بزرگ شیعه به عید غدیر، همواره یک نگاه فراگیر سیاسى و حکومتى بود. میرزا جواد آقا ملکى تبریزى در کتاب «المراقبات»، هنگام مقایسه عید غدیر با عید مبعث، این عید را به منزله روح و مبعث را به مثابه جسم اسلام معرفى کرده، تأکید مى‏کند که اگر امامت و رهبرى در جامعه اسلامى نباشد، رسالت، عقیم و بى ثمر خواهد بود. این معناى دقیق از غدیر، اگر چه از صدر اسلام در میان فقیهان شیعه وجود داشت، ولى در لابلاى کتاب‏ها و یا در ضمن بحث‏هاى طلبگى و در کنج مدارس و حجره‏ها، محبوس بود و توده مردم، از حقیقت و فلسفه عید غدیر، آگاهى نداشتند و این روز بیشتر به عنوان یک مسئله فردى و خانوادگى مطرح مى‏شد و این عید بزرگ سیاسى و اجتماعى، اغلب به عید سادات شهرت داشت. گر چه این امور در آن ایام، براى مردم و به ویژه جوانان و نوجوانان، لذت بخش بود و در تحکیم ارتباط و محبت به اهل بیت‏(ع) ، تأثیر گذار بود وخواهد بود.به نقل ازپیام کوثر.